Top przyrasta powoli.
W związku z zastosowaniem włóczki "Azalia", powróciły pewne
wspomnienia.
Do pachy wykonuję w wersji "na okrągło", co ma spory plus,
ponieważ odpada mi zszywanie boków.
W związku z dzianiem "w kółko", musiałam zmodyfikować nieco splot,
aby otrzymać pożądany efekt.
Zastanawiam się czy dalej przerabiać tym samym ażurem, czy wprowadzić coś
innego.
Tak wyglądała robótka w piątek.
A taki jest stan rzeczy na dzień obecny.
Jest szansa, że przez te parę dni ochłodzenia skończę top i będę przygotowana
na upał.
Dla urozmaicenia robię na zmianę - raz na drutach, raz wyszywam,
zaś innym razem dziubię szydełkiem.
O innych robótkach czekających na dokończenie nie wspomnę, ale ich czas też
nadejdzie.
Dobrze jest mieć kilka pozaczynanych robótek.
Moje robótki - dzianina, serwetki wykonane na drutach, frywolitkowe ozdoby i zakładki, makrama
wtorek, 26 czerwca 2007
sobota, 16 czerwca 2007
To będzie top
Wszędzie widzę wspaniałe topy, że aż mi się zachciało zrobić coś na upalne
dni, których w tym roku nie brakuje.
Tyle projektów obejrzałam i tyle mam pomysłów...
Na pewno będzie top, ale chyba upały na mnie tak zadziałały, że nie mogę wybrać.
Aż boję się, że zanim zacznę robić, to trzeba będzie zakładać cieplejsze ciuchy.
Jedno, co już jest pewne, to włóczka.
Azalia - o składzie:
44% - wiskoza,
45% - akryl,
11% - poliamid.
Będę robić na drutach nr 3,5, ponieważ robię dość luźno.
Ciekawa jestem, jak będzie się robić (mam ją pierwszy raz) i ile włóczki zużyję.
Fason mniej więcej mam już określony.
Pozostało wybrać splot - no i tu jest problem, tyle pięknych inspiracji, aż oczopląsu można dostać.
Na pewno będzie to ażur, ale który?
Czy robić dokładnie według schematu, czy coś przerobić po swojemu?
Muszę odpowiedzieć sobie na te i inne pytania, a wtedy to już poleci z górki.
Tyle projektów obejrzałam i tyle mam pomysłów...
Na pewno będzie top, ale chyba upały na mnie tak zadziałały, że nie mogę wybrać.
Aż boję się, że zanim zacznę robić, to trzeba będzie zakładać cieplejsze ciuchy.
Jedno, co już jest pewne, to włóczka.
Azalia - o składzie:
44% - wiskoza,
45% - akryl,
11% - poliamid.
Będę robić na drutach nr 3,5, ponieważ robię dość luźno.
Ciekawa jestem, jak będzie się robić (mam ją pierwszy raz) i ile włóczki zużyję.
Fason mniej więcej mam już określony.
Pozostało wybrać splot - no i tu jest problem, tyle pięknych inspiracji, aż oczopląsu można dostać.
Na pewno będzie to ażur, ale który?
Czy robić dokładnie według schematu, czy coś przerobić po swojemu?
Muszę odpowiedzieć sobie na te i inne pytania, a wtedy to już poleci z górki.
czwartek, 31 maja 2007
Debiut czerwonej bluzki
Miała już swój debiut na osobie niecałe trzy tygodnie temu (tuż
przed upałami - udało się), ale ponieważ miałam zaplanowane
inne notki m.in. o rękawach, więc debiut blogowy jest dopiero
dziś.
Rękawy, jak widać - mają długość 3/4.
Ażur wykonałam na zasadzie odpowiedniego przerabiania (gubienia oczka w określonym kierunku), po którym wykonywałam jedno oczko prawe, a po nim narzut.
To cała filozofia zastosowanego ażurku.
Dekolt zrobiłam w serek - podobny do podkroju w szpic.
Plisę zawsze wykonuję po zszyciu ramion i zawsze tak samo, bez względu na rodzaj zastosowanego ściągacza.
Dopiero po zakończeniu plisy przyszywam rękawy i zszywam resztę.
Do wykonania plisy, na obwodzie dekoltu nabieram na druty z żyłką (lub pończosznicze) odpowiednią liczbę oczek i przerabiam ściągaczem lub innym splotem (zależnie od fasonu).
Z reguły robię tak, że nabieram nieparzystą liczbę oczek po to, by na środku dekoltu pozostawało jedno oczko do tworzenia kolumienki oczek prawych.
Trzy oczka na środku dekoltu przerabiam razem, w co drugim lub każdym okrążeniu (zależnie od ostrości szpica) w taki sposób, jak pisałam o kombinacjach na trzech oczkach.
W tej bluzce rządek przed zakończeniem plisy wykonałam dziurki, przez które przeciągnęłam sznureczek wykonany łańcuszkiem.
Na końcu sznureczka zamocowałam szklane koraliki - pomysł wpadł mi do głowy w trakcie wykonywania plisy.
Przy okazji napiszę o wykonywaniu plis w pozostałych (opisanych wcześniej) rodzajach dekoltów.
Rękawy, jak widać - mają długość 3/4.
Ażur wykonałam na zasadzie odpowiedniego przerabiania (gubienia oczka w określonym kierunku), po którym wykonywałam jedno oczko prawe, a po nim narzut.
To cała filozofia zastosowanego ażurku.
Dekolt zrobiłam w serek - podobny do podkroju w szpic.
Plisę zawsze wykonuję po zszyciu ramion i zawsze tak samo, bez względu na rodzaj zastosowanego ściągacza.
Dopiero po zakończeniu plisy przyszywam rękawy i zszywam resztę.
Do wykonania plisy, na obwodzie dekoltu nabieram na druty z żyłką (lub pończosznicze) odpowiednią liczbę oczek i przerabiam ściągaczem lub innym splotem (zależnie od fasonu).
Z reguły robię tak, że nabieram nieparzystą liczbę oczek po to, by na środku dekoltu pozostawało jedno oczko do tworzenia kolumienki oczek prawych.
Trzy oczka na środku dekoltu przerabiam razem, w co drugim lub każdym okrążeniu (zależnie od ostrości szpica) w taki sposób, jak pisałam o kombinacjach na trzech oczkach.
W tej bluzce rządek przed zakończeniem plisy wykonałam dziurki, przez które przeciągnęłam sznureczek wykonany łańcuszkiem.
Na końcu sznureczka zamocowałam szklane koraliki - pomysł wpadł mi do głowy w trakcie wykonywania plisy.
Przy okazji napiszę o wykonywaniu plis w pozostałych (opisanych wcześniej) rodzajach dekoltów.
piątek, 25 maja 2007
Zeszłoroczny ażurek
Cierpliwość to dobra cecha.
Jest bardzo potrzebna w różnych sytuacjach i przy wykonywaniu robótek... też.
Przydaje się, gdy czekamy na kogoś, na coś...
Otrzymałam sporo maili oraz kilka wpisów w komentarzach, abym podała opis ażurku z bluzeczki, którą wykonałam w zeszłym roku.
Zwykle zamieszczałam opis zastosowanego splotu, ale tym razem jakoś mi to umknęło.
Znalazły się jednak osoby, które mi o tym przypomniały.
Ponieważ miałam sporo innych spraw do dokończenia, prosiłam o cierpliwość.
Oto próbka i opis.
34. Dziurawe trójkąty
Raport nie uwzględnia oczek brzegowych.
Tu, gdzie na schemacie narysowane są oczka lewe, po lewej stronie roboty wykonywałam także oczka lewe i w efekcie otrzymałam splot francuski.
Natomiast pozostałe oczka przerabiałam tak jak schodziły z druta, przy czym narzuty przerabiałam na lewo.
Ten ażur można dowolnie komponować - jako pasy poziome lub pionowe (przykład mojej bluzki), bądź wykonać go na całej powierzchni dzianiny.
Jest bardzo potrzebna w różnych sytuacjach i przy wykonywaniu robótek... też.
Przydaje się, gdy czekamy na kogoś, na coś...
Otrzymałam sporo maili oraz kilka wpisów w komentarzach, abym podała opis ażurku z bluzeczki, którą wykonałam w zeszłym roku.
Zwykle zamieszczałam opis zastosowanego splotu, ale tym razem jakoś mi to umknęło.
Znalazły się jednak osoby, które mi o tym przypomniały.
Ponieważ miałam sporo innych spraw do dokończenia, prosiłam o cierpliwość.
Oto próbka i opis.
34. Dziurawe trójkąty
Raport nie uwzględnia oczek brzegowych.
Tu, gdzie na schemacie narysowane są oczka lewe, po lewej stronie roboty wykonywałam także oczka lewe i w efekcie otrzymałam splot francuski.
Natomiast pozostałe oczka przerabiałam tak jak schodziły z druta, przy czym narzuty przerabiałam na lewo.
Ten ażur można dowolnie komponować - jako pasy poziome lub pionowe (przykład mojej bluzki), bądź wykonać go na całej powierzchni dzianiny.
środa, 23 maja 2007
Moje wspomnienia o rękawach
O wykonywaniu rękawów innego rodzaju niż z główką.
Napiszę o dwóch najczęściej stosowanych rodzajach, ponieważ rękawy można modyfikować na mnóstwo sposobów, w zależności od upodobań i fasonów swetrów i bluzek.
Rękaw wszywany prosty
W pewnym okresie bardzo modne były rękawy tzw. opuszczane, w których góra rękawa tworzyła linię prostą.
Plusem tych rękawów było to, że wszystkie oczka na drucie zakończało się jednorazowo i nie trzeba było wyrabiać podkroju pachy w przodzie i w tyle swetra.
Gdy dolna szerokość swetra była węższa, należało dodawać oczka po bokach aż do linii pachy, a dalej robić prosto.
Gdy szerokość dolna swetra była równa jego szerokości na linii pachy, brzeg wykonywany był jako prosty, jedynie trzeba było zaznaczyć, od którego miejsca zaczyna się linia pachy.
Następnie po przerobieniu dzianiny do odpowiedniej wysokości pachy, wykonywany był skos ramienia. Długość takiego opuszczonego ramienia wynosiła o 4-6 cm więcej niż normalna długość ramienia (11-14 cm).
Długość rękawa (Y) zależna była od fasonu.
Dziś taki prosty rękaw nadal jest stosowany - szczególnie w wyrobach dziecięcych.
Gdy po wykonaniu dwóch swetrów powyższym sposobem (w tamtych latach) zauważyłam, że trochę dużo jest dzianiny pod pachami, zaczęłam (jak to ja) kombinować.
I wykombinowałam.
Wykonałam zakończenie rękawa o skosie podobnym do ramienia (czerwona linia), przy czym środkowy odcinek (5-6 cm) zakończyłam w jednym rządku.
Kombinowanie okazało się sukcesem, ponieważ tak wykonany rękaw o wiele lepiej układał się pod pachą i z opuszczonym ramieniem.
Później robiłam rękawy tylko tym sposobem.
Rękaw kimonowy - to najłatwiejszy do wykonania rękaw.
Można było robić tak, że przód tył i rękawy tworzyły całość, a dorabiane były tylko plisy i ściągacze.
Tylko, że rękawy były proste wzdłuż linii ramienia, a odpowiednio formowane od strony pachy.
Szew też był jeden - na linii boku przechodzący dalej wzdłuż rękawa.
Ja robiłam tak, że przód oraz tył swetra formowany był łącznie z połową rękawa.
Później zszywałam szwem dzianym wzdłuż ramienia i dalej wzdłuż górnej części rękawa - odcinek F.
Przy robieniu przodu formowałam (od określonej wysokości) podkrój dekoltu oraz wyokrąglenie pod pachą (łuk G).
Po wykonaniu wyokrąglenia dodawałam odpowiednią liczbę oczek do uzyskania odpowiedniej długości rękawa (odcinek H).
Po uzyskaniu odpowiedniej szerokości rękawa (odcinek X), zakończałam oczka na takiej zasadzie, jak formuje się linię ramienia (odcinek F).
Może jeszcze gdzieś mam rozpiskę na formowanie tego rękawa, ale nie jestem pewna.
Mój ulubiony sweter kimonowy nosi już ktoś inny, a ja mam ogromną ochotę wykonać jego kopię, ale pewnie zmieniłabym sploty.
Tylko, że dziś nie są modne kimonowe rękawy, ale kto wie?
Może niebawem wrócą one do łask, tak jak dzieje się z raglanem...
Napiszę o dwóch najczęściej stosowanych rodzajach, ponieważ rękawy można modyfikować na mnóstwo sposobów, w zależności od upodobań i fasonów swetrów i bluzek.
Rękaw wszywany prosty
W pewnym okresie bardzo modne były rękawy tzw. opuszczane, w których góra rękawa tworzyła linię prostą.
Plusem tych rękawów było to, że wszystkie oczka na drucie zakończało się jednorazowo i nie trzeba było wyrabiać podkroju pachy w przodzie i w tyle swetra.
Gdy dolna szerokość swetra była węższa, należało dodawać oczka po bokach aż do linii pachy, a dalej robić prosto.
Gdy szerokość dolna swetra była równa jego szerokości na linii pachy, brzeg wykonywany był jako prosty, jedynie trzeba było zaznaczyć, od którego miejsca zaczyna się linia pachy.
Następnie po przerobieniu dzianiny do odpowiedniej wysokości pachy, wykonywany był skos ramienia. Długość takiego opuszczonego ramienia wynosiła o 4-6 cm więcej niż normalna długość ramienia (11-14 cm).
Długość rękawa (Y) zależna była od fasonu.
Dziś taki prosty rękaw nadal jest stosowany - szczególnie w wyrobach dziecięcych.
Gdy po wykonaniu dwóch swetrów powyższym sposobem (w tamtych latach) zauważyłam, że trochę dużo jest dzianiny pod pachami, zaczęłam (jak to ja) kombinować.
I wykombinowałam.
Wykonałam zakończenie rękawa o skosie podobnym do ramienia (czerwona linia), przy czym środkowy odcinek (5-6 cm) zakończyłam w jednym rządku.
Kombinowanie okazało się sukcesem, ponieważ tak wykonany rękaw o wiele lepiej układał się pod pachą i z opuszczonym ramieniem.
Później robiłam rękawy tylko tym sposobem.
Rękaw kimonowy - to najłatwiejszy do wykonania rękaw.
Można było robić tak, że przód tył i rękawy tworzyły całość, a dorabiane były tylko plisy i ściągacze.
Tylko, że rękawy były proste wzdłuż linii ramienia, a odpowiednio formowane od strony pachy.
Szew też był jeden - na linii boku przechodzący dalej wzdłuż rękawa.
Ja robiłam tak, że przód oraz tył swetra formowany był łącznie z połową rękawa.
Później zszywałam szwem dzianym wzdłuż ramienia i dalej wzdłuż górnej części rękawa - odcinek F.
Przy robieniu przodu formowałam (od określonej wysokości) podkrój dekoltu oraz wyokrąglenie pod pachą (łuk G).
Po wykonaniu wyokrąglenia dodawałam odpowiednią liczbę oczek do uzyskania odpowiedniej długości rękawa (odcinek H).
Po uzyskaniu odpowiedniej szerokości rękawa (odcinek X), zakończałam oczka na takiej zasadzie, jak formuje się linię ramienia (odcinek F).
Może jeszcze gdzieś mam rozpiskę na formowanie tego rękawa, ale nie jestem pewna.
Mój ulubiony sweter kimonowy nosi już ktoś inny, a ja mam ogromną ochotę wykonać jego kopię, ale pewnie zmieniłabym sploty.
Tylko, że dziś nie są modne kimonowe rękawy, ale kto wie?
Może niebawem wrócą one do łask, tak jak dzieje się z raglanem...
Subskrybuj:
Posty (Atom)








